Fairtrade kussens van Mic Style

Michelle van Mic Style heeft deze kussens met studs en kunstleer ontworpen en ze vervolgens laten maken door een familie atelier op Bali. De kussens zijn 45×45 cm en je kan zien dat ze met liefde ontworpen en in elkaar gezet zijn!

€ 39,95

Pondje Papier

Op de Echt Waar Bazaar kwamen we deze super notitie blokken met een pennetje van papier tegen. Het Pondje Papier is gemaakt van oude billboardposters en alle blokjes zijn hierdoor anders. Voordat een vierkleuren posterdrukmachine goed is ingesteld is er vaak al een pallet papier verbruikt. In een grote drukkerij komt er op die manier wel tien ton afvalpapier per week vrij.

€ 7,50

Doe het zelf spijkerkunst

Een hollandse meester in draad op je muur: met een kant en klaar patroon van Mo Man Tai kan je het zelf. Het vergt wat op je vinger slaan en geduld maar er komen waarschijnlijk nog genoeg druilerige dagen aan om het uit te voeren… Op 1 patroon staan 4 kunstwerken waaronder Het meisje met de parel van Vermeer. We kunnen het patroon ook versturen, stuur dan een mail naar info@ayaliving.nl.

€ 9,95

-

B(iologische)engeltjes

Gemaakt van bijenwas en natuurlijke kleurstoffen heeft Sandra Zimmer van Natuurlicht kerstengel kaarsjes gemaakt.  De mal is gemaakt naar een antiek kaarsje.

€ 4,-

Utrechts design: Gelaserde ketting

Marloes Duyker van Naked Design, met wie we eerder de slaapbank stoffeerden, is haar horizon aan het verbreden met kettingen die machinaal gelaserd zijn uit plexiglas. Je kan kiezen uit oudt hollandsche scheldwoorden als schobbejak, trut of lellebel, als een parodie op de gouden naamplaat kettingen. Maar ook figuren als een poepend hondje met een los drolletje, 2 guns, een vogeltje of het hertje hierboven.

€ 17,95

Geloof, Hoop & Liefde in 1

Ook met een laser gesneden, maar dan uit 5mm dik alluminum is deze sleutel of tas hanger van Mo Man Tai waarin de klassieke symbolen Geloof hoop en liefde zijn samengevoegd.

€ 16,50

Droom verwezenlijkt in AYA living 

 Door Grieta Felix

 Voor Nieuwegeiners was Marjolein van Alfen een bekend gezicht van de bibliotheek. Sinds de zomer heeft ze samen met vriendin Ginger Bevelander haar droom uit 2008 gerealiseerd: een eigen winkel aan de Biltstraat in Utrecht met kunst en design en een stoffeerderij, die meubels een nieuw leven geeft. Inmiddels is het team versterkt met hond Jules en stagiaire Japke Gorter.

Lef en doorzettingsvermogen kan Marjolein van Alfen en Ginger Bevelander niet worden ontzegd, evenals een zeker idealisme, dat kunst en schoonheid de woonplek mooier en aangenamer kunnen maken. Die eigenschappen hebben deze jonge vrouwen tot de trotse eigenaressen van Aya Living gemaakt. En een droom: “Juli 2008 droomde ik dat ik met Ginger een winkel had en een hondje”, aldus Van Alfen. Zij en Bevelander zaten samen op de Havo in Utrecht. Daarna hadden ze een artistieke opleiding gevolgd: Van Alfen mode en commercie en fotostyling, Bevelander theatervormgeving aan de kunstacademie en daarna een uitgebreide opleiding meubelstofferen. Een echt ‘vak’ waarvoor ze bij het Nieuwegeinse Nomot als leerbedrijfmet ook oude technieken als stoppage leerde. De laatste jaren hadden ze een atelier waar ze samen schilderden. Van Alfen: “De droom was zo echt dat ik ‘s ochtends meteen Ginger heb gebeld: ‘we gaan het doen!’, een eigen zaak met meubelstofferderij opzetten, iets waarover we al langer nadachten.”

Eerst moest een ondernemersplan worden gemaakt: “Daar hebben we een jaar over gedaan”, aldus Van Alfen. “Je moet heel veel onderzoeken. We wilden drie dingen: iets galerie-achtigs met kunst en design van kunstenaars uit Utrecht en de regio, een woonwinkel met meubels, lampen en accessoires én een stoffeerderij. Dat betekent drie verschillende takken met ieder een eigen publiek. Ook de financiering hebben we onderzocht. We hebben bij banken geïnformeerd, maar uiteindelijk bleek dat niet nodig. We hebben via familie geld kunnen lenen. Toch gaf het wel een goed gevoel dat de bank ons een lening wilde verstrekken. Als een bank in deze tijd er vertrouwen in heeft, dan is het ondernemersplan wel goed.”

Toen kwam misschien wel het grootste probleem, namelijk om een geschikte locatie te vinden: “We hebben wel drie keer de champagne opengetrokken, omdat we dachten dat we een ‘ja’ hadden. Maar dan haakten ze toch af.” Ze vonden in de Biltstraat 3 in Utrecht een uitstekende plek, helemaal volgens wens. “Er moest veel verbouwd worden. Zo hebben we glas in lood-deuren geplaatst. We wilden een open-deur-atelier, zodat mensen zien wat we maken. En dat werkt heel goed. Als mensen in de winkel komen en Ginger in de stoffeerderij bezig zien, zeggen ze vaak ‘ik heb ook nog een stoeltje staan’.”

Dat stofferen is meer dan alleen een nieuw stofje erop. AYA  living onderscheidt zich door het vakkundige advies: “We vragen de eigenaar eerst een foto van de stoel of bank te mailen. Wij maken  vervolgens een offerte. De eigenaar komt dan naar de winkel om de stof uit te zoeken. Meestal komt die zelf het meubelstuk brengen, maar wij kunnen het ook ophalen. Na ongeveer 2 weken is het dan klaar.” Het is moeilijk kiezen uit al die prachtige stoffen van Designers Guild, ontworpen door de Engelse design-goeroe Tricia Guild. Maar eenvoudiger stoffen of (kunst)leer zijn ook mogelijk. De Designers Guild stoffen zijn ook te koop

De beide kunst-ondernemers kozen een toepasselijke naam: “Aya betekent kleur en design in het Japans. Dat komt terug in het Japanse porselein en in de designaccessoires, zoals bijzondere lichtjes, Finse kleden en tassen van gerecycled plastic. Het is lastig om unieke dingen in te kopen. Daarom maken we veel zelf. Dan kopen we stof en maken daar zelf kussens van.” Ook de meubels die ze in de winkel verkopen, zijn door hen zelf vervaardigd, soms in samenwerking met kunstenaars. In de vitrines van de schitterende antieke toonbank die ze zelf uit Friesland hebben gehaald, zijn sieraden en kaarten van beginnende ontwerpers tentoongesteld.

Sinds kort heeft het duo versterking gekregen van puppy Jules en van stagiaire Japke Gorter. Zij zit in het laatste jaar van de opleiding kleur- en interieuradviseur aan het Nimeto in Utrecht: “Op school is het doen alsof, hier zie ik alles in het echt.”

En de Nieuwegeinse bibliotheek? Die ziet Van Alfen allen nog op maandag en dinsdag.

 AYA living is van dinsdag tot en met vrijdag open van 10.00 tot 19.00 uur, op zaterdag van 10.00 tot 17.00 uur. Tot Kerst ook  elke zondag van 12.00 tot 17.00 uur.

Na heel veel panden te hebben bekeken, het inschakelen van een Jochem Meijer look-a-like makelaar en een paar mislukte huurpogingen zijn we dan eindelijk geslaagd in onze mission-almost-impossible. We hebben een winkel gevonden waar we hopelijk de komende tig jaar blijven zitten. Tot nu toe ons prima vermaakt in de pittoreske Flieruilensteeg: helaas één van de best bewaarde oases van Utrecht dus moesten we op zoek naar een plek met meer voorbijgangers.

Gelukkig is de Biltstraat een drukke straat en hoeven we ons niet te gaan vervelen. De mysterieuze tekst die we zolang we aan het klussen zijn op het raam hebben geschreven trekt nu al veel bekijks. Voorlopig zijn we druk genoeg, voordat de winkel AYA living waardig is gaan er nog wat weekjes klussen overheen.

Nu we eindelijk de ruimte krijgen kan je binnenkort onze meubels, kunst en woonaccessoires kopen. Ons streven is dat meubels die een heel leven hebben gezwoegd niet op de schroot belanden maar worden restaureert voor een 2e, 3e of zelfs 4e leven. Dat onze nieuwe locatie past in de huisstijl van AYA living bewijst de onderstaande foto uit 1890, welke mooie verhalen zullen zich al op deze plek hebben afgespeeld? En belangrijker: welke gaan er nog komen: spannend!

Bron foto’s: Utrechts archief (ook erg leuk om eens te kijken voor foto’s van je eigen huis/pand!)

Na het eerste weekje slopen, zitten we nu alweer in de derde week van de opbouw en begint de ruimte weer leefbaar te worden.

Met de vloer- goedkeuring van vriend/aannemer, wilde we de vloer eens lekker schoonboenen.

Tijdens het dweilen, o.k. met ruime hoeveelheid water, begon er plotseling her en der wat om te krullen…Hmmm, de stukjes lijmresten die er in droge toestand met geen mogelijkheid af te krijgen waren, lieten nu uit zich zelf los.

Het blijkt dus dat sommige vloerlijmen met een beetje water in een slappe, kartonachtige drab metaforen. En dat één van onze vaders ook al zoiets had gemompeld, maar we zeggen niet welke…

Op zich was dit alleen maar meer verbetering ten opzichte van het eindresultaat en bij deze dus een tip voor iedereen die zich ooit aan oude lijmresten waagt.

Gelukkig gaat het opbouwen in ons geval sneller dan het afbreken, want de nieuwe egalinevloer zat er met drie uurtjes al in, en nog spekglad ook. Al het zwoegen meer dan waard.

Nu konden wij onze ploegendiensten weer oppakken, want in totaal moesten er zes lagen verf over die nieuwe egalinevloer.

Maar eerst moesten we de wanden en palen nog witten en ondertussen kwamen er nog elektriciens over de vloer, één van ons en één van de huisbaas en dat is (twee kapiteins op één schip) natuurlijk niet handig. O ja, en de jongens van de airco’s en de KPN-man…er is heel wat koffie doorheen gegaan, ja.

Ergens (somewhere over the rainbow…) in de derde week, was opeens alles schoon en spierwit!

Het leek wel een ijsbaan, zo wit en glad, Jan de Bouvrie zou trots op ons zijn geweest.

Helaas, voor Jan dan, zit er nu alweer een prachtige petrol baan op de vloer, die als een loper door de winkel en stoffeerderij loopt.

En petrol is een blauw/groene kleur (voor vrouwen blauw en voor mannen groen, ga die discussie maar niet aan) en Jan heeft ooit op de radio gemeend dat ‘Snowpatrol’ een witte olieachtige kleur is,maar je kan ook niet alles weten Jan .

De ooit oranje palen werden wit en zijn nu verandert in knalroze zuurstokken en wij voelen ons weer als kinderen in die snoepwinkel, maar nu wel onze eigen snoepwinkel.

In Verbouwen deel 3, de verhuizing en inrichting.

We zijn aan het verbouwen en dat is de eerste dag nog helemaal geweldig. We hebben weken naar de verbouwing toe geleefd en trekken met veel plezier het verouderde laminaat van de vloer, we voelen ons als kinderen in een snoepwinkel (inclusief bijkomende ADHD…).

Dan komt dag twee en ontdekken we onder het laminaat ook nog een laag smoezelige vloerbedekking. Maar dat remt ons enthousiasme niet en we gaan een paar uur door, daar komt de eerste spierpijn, maar de planning klopt tenminste nog, nu nog wel.

Op dag drie blijkt de oorspronkelijk vloer, die onder al die laagjes vandaan is gekomen, toch niet zo egaal te zijn als nodig…ja, daar gaat de planning! Langzaam verandert AYA living in AYA sloping en beginnen onze spieren en humeur al lekker te verzuren.

In ploegendiensten van vier man (en vrouw) sterk, bikken we de vloer centimeter voor centimeter kaal. Tijdens het afbikken ontstaat er zo’n enorme stofwolk dat we al snel gelijkenissen zien met “Gorilla’s in the mist” en onze (nieuwe!)bovenburen zien we met een koffer wegsluipen, hoe gaan we dit ooit goed maken?

Na de eerste week is de mist gezakt en heeft vriend/aannemer de vloer goedgekeurd voor het volgende proces, het egaliseren van de vloer…wat hebben wij dan de afgelopen dagen gedaan!?

Volgende keer, het opbouwen in Verbouwen deel 2